WISHBONE ASH

Begin en tot midden jaren 70 behoorde Wishbone Ash tot het selecte kransje van Engeland’s meest bekende rockbands. Alles was begonnen gedurende de zomer van 1966 toen drummer Steve Upton in Devon een band oprichtte : “Empty Vessels” samen met bassist/zanger Martin Turner en gitarist Glen Turner.

Vrij snel veranderde de naam in “Tanglewood” en verkaste de band naar Londen. Tijdens een optreden in “The Country Club” in Hampstead, kwamen zij onder de aandacht van zelfverklaarde rockmanager Miles Copeland, die onder de indruk was van de jazz en progressieve rockelementen binnen de band. Copeland bood meteen zijn diensten als manager aan.

Op dat tijdstip verliet Glen Turner de groep, zodat meteen gezocht werd naar een andere gitarist. Via een aankondiging kwamen uiteindelijk 2 nieuwelingen bij de groep : David Alan “Ted” Turner en Andy Powell.  Hun integratie wordt de basis voor de sound van de nieuwe line-up : dooreengevlochten gitaarriffs  en stukken gehaald uit zowel soul als blues, deze gekoppeld aan de melodieuze bass van Martin Turner en het jazzy drumwerk van Upton. De unieke twin-leadguitar sound was een feit. Iedereen wat ongelukkig met de toenmalige groepsnaam en ondanks een paar ideeën van Copeland, werd uiteindelijk uit twee woordenlijsten een naam gepikt : Wishbone Ash.

De formatie repeteerde intens gedurende weken in Copeland’s stek, werkte zo een volledig nieuw repertoire uit en mocht voor het eerst openen voor “The Aynsley Dunbar’s Retaliation”. Vrij snel daarna stonden zij in het voorprogramma van “Deep Purple” en een jamsessie tijdens de soundcheck tussen Andy Powell en Ritchie Blackmore leidde ertoe dat Wishbone een contract kreeg aangeboden van het  Amerikaanse Decca label.

Hun eerste album verscheen in 1970 met de groepsnaam als titel. De volgende twee jaar kwamen daar de uitstekende LP’s “Pilgrimage” en “Argus” bij , welke een duidelijke positieve evolutie in de sound van de groep aantoonden. In 1973 verscheen “Wishbone Four” wat een grotere rijpheid onderstreepte : songs die een folk invloed niet verhulden, maar die de expliciete rockkant absoluut behielden.

Na dit album hield Ted Turner het voor gezien en hij werd vervangen door Laurie Wisefield. Albums “Locked in” en “New Engeland” volgden. Na “Just testing” werd Martin Turner vervangen door ex-King Crimson zanger/bassist John Wetton. In de jaren 80 modderde Wishbone Ash maar wat aan, tot in 1986 een hernieuwde samenwerking met voormalig manager Copeland tot stand kwam. Deze had het ondertussen wel gemaakt als manager voor “The Police” en had toen een eigen label : I.R.S. Records. Hierbij maakte Wishbone Ash de cirkel rond door de reünie : Powell, Upton, Ted en Martin Turner. Voor het IRS label maakten zij nog 3 albums. In 1988 toerden Powell en Ted Turner in Copeland’s project “Night of the guitar”.

Aanvankelijk in de jaren 90 werd er nog getoerd, maar tegen 1995 was Andy Powell nog het enige overblijvende lid van de basisformatie Wishbone Ash. Sindsdien is Powell met wisselende bezetting op toernee en vandaag vieren zij hun 40^ste verjaardag met toernee in meer dan 10 landen, nieuwe cd “Searching for Satellites” en nu in de bezetting : Bob Skeat – bass, Muddy Manninen – guitar, Joe Crabtree – drums en natuurlijk gitaarprins Andy Powell.

Niet te missen :         Phoenix ( Wishbone Ash 1970 )

                             The king will come – Throw down the sword ( Argus – 1972 )

                             F.U.B.B. ( There’s the rub – 1974 )

                             De 3 “Live Dates” albums.